मेरो जीवनका तीन घुम्तीहरू छन्। जहाँसम्म मलाई सम्झना छ, एउटा त फिल्म उद्योग जहाँ मैले कसैलाई चिनेकी थिइनँ। जहाँ मेरो केही पृष्ठभूमि पनि थिएन। नयाँ ठाउँ, नयाँ वातावरणमा गएर त्यहाँ संघर्ष गर्नु मेरा लागि नयाँ मोड थियो।
दोस्रो मोड, जब मलाई क्यान्सर भयो, त्यो पनि एकदमै नयाँ वातावरण थियो। मलाई थाहा थिएन बाँच्छु, मर्छु, के हुन्छ भनेर। त्यो दोस्रो घुम्ती भयो।
तेस्रो मलाई लाग्छ, अहिले म ५४ वर्षकी भएँ। मेरो कोसिस के छ भने नौलो जिन्दगी हुने छ। मसँग यत्रो वर्षको भोगाइ, पीडा र दुःख–सुःखको एउटा अनुभव छ। त्यसलाई लिएर अब अगाडि कसरी बढ्ने भनेर अहिले तेस्रो घुम्तीमा छु।
जवान हुँदा मसँग असाध्यै ऊर्जा थियो। त्यसैको प्रभावले कहिले निकै उचाइमा पुगेँ, खस्दा पनि छर्लंग नै खसेँ।
क्यान्सरले ग्रसित हुनु मेरो जीवनको एउटा महत्त्वपूर्ण समय थियो। त्यसैले जहिल्यै पनि सम्झन चाहन्छु। जीवन भएपछि मृत्यु हुन्छ, हुन्छ, हुन्छ। र त्यतिखेर म मृत्युको बोधले या भयले घेरिएको थिएँ। एक्लोपनले गिजोलेको थियो। मृत्यु, मलाई लाग्छ हामी सबैको एक न एक दिन हुन्छ। कसैको छिटो, कसैको ढिला। तर, हामीले एक दिन भोग्नु नै पर्छ।
मैले बाँच्न पाएँ भने कस्तो जीवन बाँच्ने भनेर मैले त्यतिखेर नै सोचेको थिएँ, ल यस्तो, यस्तो, यस्तो गर्छु भनेर। बाँच्न पाएँ। अहिले त्यही बाटोमा म हिँडिरहेको छु।
क्यान्सरको उपचार गर्न अस्पतालमा बस्दा आशावादी त म थिइनँ। म निराश थिएँ। लाग्यो, यही मेरो जीवनको अन्तिम क्षण हो। अन्तिम दिनहरू हो।
असाध्यै हीनताबोध के भइरहेको थियो भने मैले जीवन पाएँ तर त्यसको भरपूूर उपयोग गर्न सकिनँ। त्यसको दुरुपयोग गरेँ। म क्यान्सरले ग्रसित हुँदा ४१ वर्षको थिएँ। मैले ४१ वर्षसम्म बाँच्न पाएको थिएँ। उपयोग आफैँले बाँच्न गरेँ भनेर असाध्यै हीनताबोध भएको थियो।
हस्पिटलको बेडबाट धेरै कुरा सिक्न पाएँ त्यतिखेर। आफन्त को हो भनेर, आफन्त देखिने भनेको को रहेछ? जीवनमा के महत्त्वपूर्ण रहेछ? के संवेदनशील छ? के संवेदनशील छैन भनेर।
क्यान्सर हुनुभन्दा पहिले मलाई लाग्थ्यो, ‘जीवन अनन्त छ, मेरो अन्त्य छैन भनेर। अहंकार जस्तो थियो।’ हामीले आफ्नो मृत्युको बारेमा सोचेकै हुँदैनौँ। अब त कहिले मर्ने थाहा भएन। मर्ने त निश्चित छ भनेर धेरै कुरा मनमा आयो। एक्लोपन असाध्यै भयो। डर असाध्यै लाग्यो। बाँच्छु, जिउँछु? कतिसम्म बाँच्छु र कहिलेसम्म कुन हालतमा बाँच्छु? किमो लिइसकेपछि मेरो जिउ कस्तो खाले हुन्छ भन्ने पनि थाहा थिएन। अपांग भएर बाँच्छु कि भन्ने सोचहरू मनमा आएको थियो। भगवानको कृपा हो, अहिले म जे छु, जस्तो छु।
जब हस्पिटलमा थिएँ, त्यतिखेर मैले सोचेको मान्छेहरू, माया गरेको मान्छेहरू मसँग कोही आएनन्। मेरो आमाबुवा र निकट साथीहरूभन्दा बाहेकका एउटा-दुइटा आए। मेरो त जमातै हुन्थ्यो, ठूलो सर्कलमा साथीहरू थिए। त्यतिखेर कोही भएन। म एक्लो निराश भएर हस्पिटल बेडमा बसिराखेको हुन्थेँ।
एकजना डाक्टर हुनुहुन्थ्यो। हरेक आइतबार मकहाँ आउनुहुन्थ्यो। पूरा दिन मसँग बस्नुहुन्थ्यो। एकचोटि बस्नुभो। दुुईचोटि बस्नुभो। मेरो मनमा धेरै प्रश्नहरू आउन थाले। एक दिन त मैले आफूलाई रोकेर सोधेँ, ‘तपाईँ आइतबार यहाँ आएर बस्नुहुन्छ। न्युयोर्कको राम्रो हस्पिटलको डाक्टर हुनुहुन्छ। त्यहाँ तपाईं यति व्यस्त हुनुहुन्छ हप्तैभरि। आइतबार एक दिन पाउनुहुन्छ त्यो आफ्नो परिवार, आफूलाई रिल्याक्स गर्ने दिन हो। तर, तपाईं मकहाँ आउनुहुन्छ। तपाईँ मेरो फ्यान पनि होइन। साथी पनि होइन। किन आएर मसँग बस्नुहुन्छ। आफ्नो महत्त्वपूर्ण समय मर्ने व्यक्तिलाई किन दिइरहनुभएको छ?’
उहाँले भन्नुभयो, ‘मनीषाजी सो द्याट यु डु दिस समबडी एल्स्।’
म अवाक् भएँ। उहाँले आफूलाई भनेर होइन कि थाहा रहेछ म एक्लो छु भनेर। र मलाई साथको खाँचो छ भनेर। त्यसैले उहाँ आउनुभो। उहाँलाई इच्छा रहेछ मैले पनि त्यसै गरिदिऊँ, कसैलाई परेको बेलामा।
हरेक मान्छेहरूको सोच फरक हुन्छ। तपाईंसँग एकजना होस्, दसजना होस्, कोही नहोस्। तर, तपाईं शान्त हुनुहुन्छ भने केही हुँदैन। हामीलाई गाह्रो कहाँनेर हुन्छ भने जब हामीले अपेक्षा राख्छौँ। यसले माया गर्देला, मलाई दुःख परेको बेलामा यो मान्छे उभिन्छ होला भनेर अपेक्षा गर्छौं। तर, उभियो भने ठीकै छ नउभिए पनि ठीकै छ नि त भनेर स्वीकार गर्न सक्नुपर्छ। माया प्रेम पाए पनि राम्रो नपाए पनि राम्रो। ब्यालेन्ससिटको फर्मुलामा गयो भने गाह्रो हुन्छ।
उचाइमा पुग्दा पनि मान्छेको दृष्टिकोणमा भर पर्छ। म युवा हुँदा नाक आकाशतिर फर्काएर हिँड्थेँ। इगो धेरै बुस्ट हुन्छ। मेरो सेकेन्ड इनिङमा मैले सफलता पाएँ र यसमा रमाएँ। किनभने मैले असाध्यै मेहनत गरेँ, त्यसमा सफल भएँ। मैले आफैँलाई असाध्यै आशीर्वाद दिएँ। मैले आफैँले स्याबास् भनेँ पनि। तर, मलाई यति थाहा छ- यी सबै सकिने रहेछ। जिन्दगीको सत्य अस्थायी हो। भोलि के हुन्छ थाहा हुँदैन।
उचाइमा पुग्दा सीमितता हुन्छ। अब यो पछि के गर्ने भन्ने हुन्छ। त्यो क्षण नै अपेक्षा गर्ने तर सँगै बग्ने होइन। हामी मनुष्य हरेकको जीवनमा साझा सत्य के हुन्छ भने निराशा, सफलता। हामी सफल पनि देख्छौँ, ओरालो झरिरहेका पनि हुन्छौँ। सानो होस् या ठूलो कुरा होस्, कहीँ हामीलाई धेरै माया, इज्जत दिइन्छ। त्यो सधैँभरका लागि हुँदैन। भोलि गएर कहीँ अपमान, बेइज्जती सहनुपर्ला। म धेरै नै ओरोलोमा झर्न चाहिनँ र धेरै नै उचाइमा पुगेर पागल पनि हुन चाहँदिनँ भन्ने मानवीय स्वभाव रहेछ।
